Verhalen van anderen

“Ik las op Drankjewel.nl over de gevolgen op volwassen leeftijd. En het hele rijtje is op mij van toepassing geweest. Inmiddels ben ik 51. Sinds 5 jaar ben ik gescheiden van een man met alcoholproblemen. Mijn hele jeugd heb ik geprobeerd het mijn meestal dronken moeder naar de zin te maken. Na een depressie omstreeks mijn veertigste ben ik alles anders gaan bekijken. Ik ben gaan scheiden en heb met mijn nog steeds drinkende, agressieve en leugenachtige moeder gebroken. Mijn vader is overleden. Ik heb het gevoel dat het leven nu pas begonnen is. Ik heb een eigen bedrijf, een eigen huis, goede vrienden en twee honden. Ik ben eindelijk mezelf en het gaat goed. Ik weet wat ik waard ben. Waar ik soms nog kwaad om ben is dat je als kind van een alcoholverslaafde ouder met een enorme achterstand begint aan je volwassen leven. Maar ik heb het gered. De informatie op Drankjewel.nl was het laatste stukje van de puzzel.”

Tini (51), mei 2003

“Mijn ouder en andere familieleden komen uit het caféleven. Vaak waren ze aangeschoten en hadden ruzie waar de drie kinderen bij waren natuurlijk. Dat is niet leuk om mee te maken. Veel familieruzie is nooit meer bijgelegd.
Ik heb een relatie van 20 jaar achter de rug zonder kinderen (achteraf gezien gelukkig maar). Kinderen krijgen wilde niet lukken vanwege de drank. Ik was altijd degene die moest autorijden als we ergens vandaan kwamen. Als ik zei voordat we weggingen dat ik wel een wijntje wilde drinken, dan gingen we niet weg. Ik drink bijna nooit. Ik zei dat alleen maar omdat ik dan eens een nuchtere man mee naar huis kreeg. Maar dat lukte nooit. Er was vaak ruzie over wie zou rijden. Drank maakt echt meer kapot dan je lief is.”

Vera (leeftijd onbekend), mei 2003

“Ruim 2 jaar geleden heb ik het contact met mijn ouders verbroken. Al zolang ik het me kan herinneren heeft mijn vader een drankprobleem.
Ik heb mijn boosheid altijd gericht op mijn vader (in stilte, want hij was nogal agressief). Een aantal jaren geleden zag ik het programma van Catherine Keyl van RTL4 dat ging over kinderen van alcoholisten. Alle puzzelstukjes vielen op hun plek en toen besefte ik dat ik ontzettend boos was op mijn moeder. Zij heeft nooit iets gedaan om ons (ikzelf + broertje en zusje) te beschermen tegen onze vader. Zij heeft het drankprobleem van mijn vader in stand gehouden, zelfs als er geen geld was voor eten. Ik heb een ontzettende rotjeugd gehad. Ik werd gepest op school vanwege mijn vader. En niemand deed er iets aan. In het dorp kende iedereen mijn vader. En ik werd altijd aangesproken op zijn gedrag.
Zielsgelukkig was ik toen we voor het werk van mijn man verhuisden. Wat een verademing. Ik ben ontzettend "gegroeid" en heb me ontplooid tot wie ik nu ben.
Na wat vervelende dingen in de familie besloot ik het contact met mijn ouders te verbreken. Er viel niet met hen te praten en na jaren van proberen heb ik de knoop doorgehakt voor mijn eigen bestwil en gezondheid.
Wij hebben één zoon van 14. Ik heb hem eerlijk verteld waarom ik mijn ouders niet meer wil zien. Hij heeft mijn vader diverse keren dronken gezien. Hij hoeft van mij niet te kiezen: het zijn toch zijn opa en oma. Onze zoon heeft echter geen behoefte aan contact met mijn ouders en nu beweren zij dat wij hem weghouden. Dat is voor hen natuurlijk veel makkelijker dan toegeven waar het eigenlijk aan ligt.
Mijn ouders zijn nu twee kinderen "kwijt", want mijn zusje heeft 12 jaar geleden al de knoop doorgehakt. Zij weten niet waar het aan ligt en hangen overal zielige verhalen op. Het zal mij een zorg zijn; ik ben nu bijna 37 en heb eindelijk het gevoel dat ik er zijn mag en dat ik de moeite waard ben om te bestaan! Dit alles met de liefde van mijn man, zoon, zusje en zwager en goede vrienden.”

Ellen (36), juni 2003

"Ik ben 19 jaar, maar voel me veel ouder. Mijn moeder ging afkickcentrum in en afkickcentrum uit. Maar ze blijft verslaafd. Vaak denk ik dat het beter zou zijn als mijn moeder er niet meer was. Of mag ik dat niet zeggen? Ik heb een zusje van 18 en een broertje van 13. Ook zij missen een moeder die ze nooit hebben gehad. Raar dat je iets kunt missen wat je nooit hebt gehad.
Ik weet het allemaal nog goed. Mijn broertje uit school halen en dan samen met mijn zusje het huishouden doen. En zoeken naar drankflessen in de hoop dat ze die dag niet nog meer zou drinken. We waren toen nog maar 5, 10 en 11. Als mijn vader 's avonds thuis kwam van zijn werk en dan kon hij meteen voor het eten zorgen. Vaak maakten mijn ouders ruzie, dan gingen wij met zijn drieën naar mijn slaapkamer. Elke ochtend vroeg ik aan mijn moeder ‘Mam, vandaag ga je niet drinken hè?’. Dan zei ze ‘Nee lieve schat, vandaag niet’. Maar na school trof ik haar toch weer dronken aan. Vaak kon ik dan niet het huis in omdat mijn moeder te beroerd was om de deur voor mij te openen. Ik was er echter op voorbereid! Elke ochtend liet ik mijn slaapkamer raam open zodat ik 's middags via de container op het dak kon en zo via mijn raam naar binnen. Ik vond het allemaal vrij normaal en dacht er verder niet over na. Toch wist ik dat dit niet klopte.
Ik heb de afgelopen jaren veel respect voor mijn vader gekregen. Naast zijn fulltime baan zorgde hij voor het huishouden. Toen ik 12 was heeft mijn vader eindelijk DE beslissing genomen die zo moeilijk voor hem was. Hij is van mijn moeder gescheiden en kreeg de voogdij over ons. Met veel hulp van mijn familie heeft mijn vader zijn baan behouden en ervoor gezorgd dat het huishouden perfect geregeld werd. Vanaf die tijd zijn wij met zijn vieren verder gegaan en we zijn niets te kort gekomen, behalve dan een moeder. Een moeder die wij vooral op die leeftijd erg nodig hadden, maar we namen genoegen met wat we hadden. Mijn vader is inmiddels hertrouwd met een vrouw die nieuw leven in hem heeft geblazen en hem gelukkig maakt. Ze is als een moeder voor mijn zusje en broertje. Ik woon zelf niet meer thuis.
Mijn moeder drinkt stevig door en heeft ongeluk na ongeluk. Ze woont samen met haar vriend. Het is een goed gevoel dat er iemand is die voor haar zorgt. Want wij kunnen en willen dat niet meer! Het is moeilijk om de feiten onder ogen te zien; zij koos voor de drank en niet voor haar kinderen. Dat doet pijn, maar je leert er mee omgaan. Ik hoop dat ze nog ooit de juiste keuze maakt en voor haar kinderen kiest. Diep in mijn hart weet ik dat dat nooit zal gebeuren. Maar zo eigenwijs als ik ben blijf ik toch hopen!”

Marjolein (19), juli 2003

"Mijn moeder is alcoholist sinds dat ik een klein ukkie ben. Ik ken haar niet anders, maar de laatste tijd gaat ze steeds meer drinken. Ze verzint leugens om aan geld te komen bij buurtbewoners. En ook ik trap  er telkens weer in omdat ze redelijk nuchter overkomt. Maar ik weet dat mijn moeder nooit nuchter is. Het is begonnen toen mijn moeder overspannen raakte door haar werk. Ze begon met een glaasje wijn en daarna 2, 3 en ga zo maar verder. Mijn ouders hadden toen ik 5 jaar was al vaak hevige ruzie om haar alcoholmisbruik. Mijn vader wilde echter niet bij haar weg en ook nu zijn ze nog samen. Soms schreeuwt mijn moeder ook tegen mij en scheldt ze me uit. Ze zegt dat ik niks presteer, maar wie presteert er nou niks? Zij toch? Ik ben bang dat het niet meer goed komt met haar en dat ik haar binnenkort ga verliezen.
Ze vertelt me elke week dat ze af gaat kicken. Als ze dan met mijn vader daarnaartoe gaat, krabbelt ze terug. De laatste keer is ze zelfs weggestuurd omdat ze naar drank stonk. Ik weet niet meer wat ik ermee aan moet. En ik ben zeer vaak depressief. Ook door alles wat ze tegen me zegt. Zij zit elke dag dronken op de bank en schreeuwt om hulp. Mensen bellen soms de politie dat er een vrouw mishandeld wordt. De hoop dat het ooit goed komt met haar heb ik wel opgegeven."

Lisa (18), september 2003

"Mijn moeder was alcoholist toen ik een jaar of 13 a 14 was. Inmiddels ben ik 36. Wat ik me er van herinner is schaamte, diepe schaamte. Alsof ik de enige was die zoiets overkwam. Ik durfde het aan niemand te vertellen. Daarom is deze site zo verschrikkelijk goed. Pas nu, na ruim 20 jaar vertel ik wel eens aan mensen hoe mijn moeder was. Ik zorgde voor mijn jongere broertje, deed het huishouden, was op mijn hoede en zocht naar lege bierflesjes. Woede en machteloosheid zijn een rode draad in mijn leven. Het werkt nu nog door in mijn gedrag. Ik hoor en zie altijd alles. Mijn moeder is inmiddels ruim 15 jaar overleden. Na een jarenlange boosheid komt nu pas mijn verwerking. Ik merk dat doordat ik het aan andere kan vertellen. Maar ook voel ik geen boosheid meer voor mijn moeder. Sinds 2,5 jaar ben ik zelf moeder en snap ik zoveel meer van haar.
Ook al is mijn moeder er niet meer en kan ik haar niets meer vragen, toch heb ik het gevoel dat ze af en toe bij me is. Soms komen er "spontaan" gedachten over haar en kan ik alles in een helder daglicht plaatsen. En nu pas......ga ik haar echt missen!
Ik hoop dat mijn verhaal een herkenning voor andere kan zijn en ik wil zeggen; hoeveel verdriet je ook hebt over je ouder(s), probeer alsjeblieft te bedenken dat het ook maar een mens is die eenvoudigweg niet in staat is om zijn/haar problemen op te lossen. Jammer maar waar. Neem een goede vriend(in) in vertrouwen en praat over je gevoel. Of ga naar een groep voor kinderen van ouders die drinken. Dan verwerk je het waarschijnlijk eerder dan de 20 jaar die het bij mij heeft geduurd."

Annet (36), november 2003

"Als klein meisje werd ik geconfronteerd met de kwade dronk van mijn vader. Toen ik 7 was ben ik met mijn moeder en zus uit huis gevlucht. Nooit heb ik dit raar of erg gevonden. Er werd over het hele voorval niet gesproken. Totdat ik mijn oudere zus hoorde vertellen waarom mijn ouders gescheiden waren en wat hij allemaal had meegemaakt. Toen realiseerde ik mij denk ik dat het niet normaal was. Hoewel ik bang was voor mijn vader kreeg ik in mijn puberteit sterk de behoefte hem weer te zien. En het klikte tussen ons. Hij was een fijne vent en dronk niet meer. We hadden een hoop lol. Door omstandigheden ben ik bij hem en zijn tweede vrouw gaan wonen. Dit leek me leuk, maar helaas was het voor korte duur. Binnen twee maanden werd ik weer geconfronteerd met een agressieve vader. Mijn stiefmoeder stuurde me gauw weg. Een goede vriend van mijn vader kwam bemiddelen tussen ons, maar die man deed vreselijk zielig. Hij had op video staan wat voor een fijne vader mijn vader was enz. Alle "foute" dingen stonden niet op de video!
In die periode ontmoette ik mijn huidige man. Hij heeft "gelukkig" ook de nare kant van mijn vader gezien en begrijpt mij. Alcoholproblemen zijn er niet bij ons thuis, maar wel ervaar ik nu nog problemen door vroeger. Als moeder van twee lieve kinderen, realiseer ik me steeds vaker wat mijn vader me heeft aangedaan. Als jongste was ik overal bij. Ik weet veel meer dan mijn moeder en zus zich herinneren. Erover vertellen vind ik moeilijk. Het klinkt zo onwerkelijk. Ik krijg het dan koud en ga rillen. Ik kan dat niet verklaren."

Renee (31), november 2003

"Mijn moeder heeft al vanaf dat ik een klein kind was een alcoholprobleem. Als ik samen met mijn twee zusjes uit school kwam, lag zij met een flesje bier op de bank met de gordijnen dicht. Ook moesten we regelmatig uit school naar vrienden of kennissen omdat mijn moeder opgenomen was. Als kind dacht ik er niet echt over na en vond het normaal.
Op mijn 17e begon het goed door te dringen dat het allemaal niet normaal was wat er gebeurde. Ik was heel kwaad op mijn moeder. En ik heb een tijd geen contact gehad met haar. Het verwerken begon toen. Op mijn twintigste kreeg ik weer contact met mijn moeder. Na een paar brieven zagen we elkaar weer en belden we regelmatig. Eenmaal kreeg ik haar dronken aan de telefoon. Ik heb dat telefoontje snel afgehandeld. Het is heel belangrijk om goed je grenzen aan te geven. Nu heb ik het 'geluk' dat mijn moeder niet dicht bij me in de buurt woont. Ik krijg nu gelukkig niet al teveel mee.
Mijn moeder’s alcoholprobleem komt deel doordat zij het bordeline-syndroom heeft. Dat is een persoonlijkheidsstoornis die kan ontstaan door een moeilijke jeugd en/of traumatische gebeurtenissen tijdens de jeugd. Mijn moeder heeft een ontzettend moeilijke jeugd gehad. Ze ontdekte al vroeg dat alcohol ontspande en haar problemen deden vergeten. Toch vind ik het moeilijk om te zeggen dat het alleen daardoor komt en dat zij er niets aan kan doen.
Mijn moeder heeft nu een jaar lang niets gedronken. Een keer in de week gaat ze naar een AA-groep. Ik ben er ontzettend blij mee."

Kristi (24), november 2003

“Al lezende op deze site viel ineens veel op zijn plaats. Ook mijn vader is alcoholist. Ik heb al 13 jaar geen contact meer met hem. Soms zie ik hem in de stad lopen. Een paar jaar geleden stond ik te beven als een rietje als ik hem zag. Nu is dat minder, maar het gevoel van in de steek gelaten te zijn blijft. Als ik verhalen lees op deze site dan komt er een intens verdriet boven. Ook ik had graag een vader gehad die er voor mij is, die trots op mij is en ik op hem... Al jaren heb ik last van depressies, angsten e.d. Zal het daardoor komen? Of is het toch weer makkelijk om te zeggen ‘mijn vader is alcoholist en daar draag ik de gevolgen van’. Boos kan ik er om worden. Altijd vechten tegen iets wat je niet kan winnen.
Toch ben ik niet boos op hem en haat hem ook niet. Alleen is het erg jammer dat ik hem niet ken. Ook vind ik het jammer voor mijn kinderen dat zij hun opa niet leren kennen. Soms wil ik naar hem toe. Maar ik wil niet weer rotzooi opruimen, een dronken vader aan de telefoon, krokodillentranen, verwijten e.d... Volgens mij drinkt hij op dit moment niet meer. Maar ja, je weet maar nooit. Soms lijkt het me makkelijker als hij er niet meer is, dan hoef ik er niet meer over na te denken. Maar eigenlijk heb ik ook nog zoveel vragen. Waarom belt hij niet? Is hij niet benieuwd naar ons? Hoe kun je nou geen verantwoordelijkheidsgevoel voor je kinderen hebben? Waar is het onvoorwaardelijk houden van? Ach, ik kan er zoveel over schrijven en dat zelfs naar 13 jaar. Hoe lang het ook geleden is, het verdriet komt zo ineens weer opborrelen. Dan krijg je zo'n verhaal als dit, een beetje verwarrend maar wel herkenbaar denk ik.”

Pieter (leeftijd onbekend), februari 2004

"Ze was 17 toen ze mij kreeg en 5 jaar later kwam mijn broertje. Al zolang ik me kan herinneren, drinkt ze zichzelf geregeld lam. Onze vader nam ons dan meestal ergens mee naar toe, maar je kunt natuurlijk niet elk weekend je eigen huis uit vluchten. En het werd al gauw ook door de week. Allerlei klinieken en therapieën. Niks hielp alleen de AA heeft een jaar geholpen. Toen ik 12 was gingen ze scheiden. Ik was oud genoeg om te kiezen en ben bij mijn vader gaan wonen. Mijn broertje bleef bij mijn moeder. Ze zei altijd dat het de schuld van mijn vader was dat ze dronk, dus nu kon ze samen met mijn broertje opnieuw beginnen. Achteraf snap ik niet hoe we mijn broertje dit aan hebben kunnen doen. Ik dnek dat hem veel schade is aangedaan. Ondertussen zijn we volwassen geworden en heb ik zelf 2 kinderen. Nu pas begin ik me echt kwaad te maken. Mijn broer en ik snappen nog steeds niet dat ze ondanks alles maar blijft drinken."

Marloes (35), februari 2004

“Mijn ouders zijn de liefste en de leukste die er zijn. Ze hebben en hadden altijd alles voor me over. Daar ben ik dankbaar voor. Helaas zijn ze beiden alcoholist. Rond mijn tiende realiseerde ik me dat mijn vader een probleem had. Hij moest dronken in bed worden gestopt en zat vaak in de kroeg. Ik herinner me dat hij soms laveloos in de gang lag. Ik kon daar niet tegen, schopte hem als hij dronken was en schreeuwde tegen hem. Mijn ouders hadden vaak ruzies. Ik koos dan de kant van mijn moeder omdat zij zwakker oogde. Ik ging nooit lang weg, want dat voelde niet goed. Het ging van kwaad tot erger. Mijn vader takelde af en moest stoppen met werken. Dat deed hem geen goed. Hij werd vervelender en elke dag ruzie brak me op. Ik werd overspannen en wilde uit huis. Mijn moeder ging met me in ons zomerhuisje wonen. Daar schrok mijn vader van en hij zocht hulp. Lichamelijke dan, niets voor de verslaving. Het mocht niet baten. Twee maanden na mijn 17e verjaardag overleed hij. Veertig jaar drankmisbruik en roken eisten hun tol.
Ik ging gewoon weer naar school en probeerde mijn leven zo normaal mogelijk te houden. Mijn moeder kwijnde inmiddels langzaam weg. Ook zij dronk altijd meer dan normaal en langzamerhand werd het erger. Veel kan ze niet meer:  fietsen, lopen, uit eten is allemaal van het programma verdwenen. Toch blijft ze ontzettend lief en altijd als ik over de verslaving nadenk, voel ik me schuldig en zie het als kritiek op ouders die ervoor gezorgd hebben dat ik kon studeren en lief voor me zijn en me als mens aardig op weg hebben geholpen.
Toch is het zo dat ik lang het gevoel heb gehad gefaald te hebben. Het is hard dat je minder belangrijk bent dan de drank. Als hij was gestopt, had hij bij mijn eindexamen en afstuderen geweest. Ik vind het leuk om dingen met mijn moeder te doen zoals vroeger, maar het kan niet meer. Ze komt niet meer langs en doet alleen kleine tripjes met de auto als ik daar ben. Ik probeer me daarmee te verzoenen maar heb inmiddels wel twee alcoholische vriendjes gehad. De routine om ze te helpen en het gevoel dat goed te moeten doen, zit er blijkbaar diep in. Dat realiseer ik me nu. Nu het laatste vriendje klaar is voor de AA. Maar dat wel ten koste van mijn gezondheid.”

Marlies (28), juli 2004

"Mijn moeder is alcoholist, ook al ontkent ze dat. Op jonge leeftijd heb ik veel voor haar gedaan. Ik kon niet gewoon kind zijn. Op een gegeven moment realiseerde ik me dat ik mijn moeder niet kon helpen, maar dat zij dat zelf moest doen. Ik trok het niet meer. Ik heb haar vanaf mijn 18de niet meer gezien en ik mis haar geen seconde. De enige die ik mis, zijn mijn broer en zus. Ze zijn beiden verstandelijk gehandicapt en verdienen beter dan mijn moeder. Ze wonen niet thuis en ik weet dat het goed met ze gaat.
Ik dacht dat ik wel klaar was met het hele gebeuren, maar als ik alle verhalen op Drankjewel lees en de effecten ervan op kinderen, dan herken ik zoveel en daar word ik erg verdrietig van. Door dit alles ben ik wel sterk geworden, dat wel, maar ik heb ook zo ontzettend veel gemist.
Ik zie dagelijks dingen van mijn moeder in mezelf terug. Juist de dingen die ik niet wil doen, doe ik wel... Ik heb moeite met vriendschappen sluiten en moeite met het vertrouwen van anderen en vooral mezelf. Ik houd privé en werk moeilijk gescheiden. Geeft iemand kritiek, dan word ik snel boos op mezelf. Maar het ergste is dat ik van alcohol houd. Ik drink teveel, net als mijn moeder. Ik weet dat dit een probleem is. Ik ben bang om net als haar te worden, bang om verkeerde keuzes te maken.
Toch ben ik ook blij dat ik dit heb meegemaakt, want ik ben daardoor niet kortzichtig en ben sterker geworden. Maar toch! Wanneer ik het moeilijk heb, zoals nu, dan vraag ik me af wanneer het nou eens leuk wordt. Wanneer zal ik wel waarde hechten aan de kleine dingen en niet zoveel eisen stellen aan mezelf en anderen? Ik weet het niet! Ik denk dat het erbij hoort en ik baal er ontzettend van. WAAROM IK?!"

Irene (24), september 2004

‘Mijn beide ouders waren alcoholisten. Mijn vader stierf op zijn 23ste door overmatig drankgebruik. Geluk voor mij of niet, maar ik was toen pas 17 maanden. Zijn gedrag is mij bespaard gebleven. Mijn moeder dronk gewoon door en in het begin had ik niks door. Wat was raar aan een moeder die in haar ochtendjas aan het bier zat? Totdat ik 14 jaar was, toen kwam de klap hard aan. Kinderen op school spraken over mijn moeder en mij en dan wel over de drank. Alles viel op zijn plek. Ik voelde me heel eenzaam. Ik ben naar de huisarts gegaan met een depressie en die werd alleen maar erger doordat hij het over kindermishandeling had. Ben veel hulpinstanties afgelopen met mijn moeder, maar kreeg steeds hetzelfde antwoord; ‘zolang zij niet geholpen wil worden, houdt het voor ons op’. EN IK DAN?! Door geld bij elkaar te sprokkelen, heb ik haar nog even kunnen onderhouden. Na een beroerte van haar en het blijven ontkennen van haar probleem, ben ik weggevlucht. Het contact heb ik verbroken en 9 jaar geleden overleed ze. Wat een rust! Kan me ontzettend boos maken over mensen die beweren dat je altijd van je moeder blijft houden wat er ook gebeurd. Ik help ze uit de droom. Natuurlijk blijf ik met vragen zitten waar ik niets meer mee kan. Dat doet vaak pijn.
Blij ben ik omdat mijn moeder niet meer kinderen heeft gekregen, maar daardoor voel ik me wel "alleen op de wereld. "

Elke (35), oktober 2004

“Mijn moeder is al jaren alcoholist. Mijn vader is onlangs overleden. Hij heeft ons vroeger nooit bescherming gegeven. Als mijn moeder dronk dan was het altijd de fout van de kinderen. Of mijn vader zei glashard dat mijn moeder niet gedronken had, terwijl ik flessen drank in de kamer vond.
Onlangs bleek dat mijn moeder Korsokov heeft. Aan de ene kant is ze ziek, maar aan de andere kant is dit haar eigen schuld. Jarenlang hebben wij geprobeerd haar te helpen. Als ze toen naar ons had geluisterd, had ze er nu niet zo bij gezeten.”

Kristien (leeftijd onbekend), oktober 2004

“Het is fijn om deze verhalen te lezen. Het is zo herkenbaar. Ik ben blij dat vele er zo wijs mee om gaan en verstandig voor zichzelf kiezen. Ja, het is een ziekte. Maar als ze niet beter willen worden, kan je weinig voor ze doen.
Mijn vader was vanaf mijn geboorte alcoholist. Hij vernederende, kleinerende, manipulerende en was heel agressief. Veertien jaar heb ik in angst en spanning geleefd. De scheiding van mijn ouders is nog steeds de gelukkigste dag van mijn leven. Toen kwam alles eruit: verdriet, pijn, onbegrip en woede. Ik heb er veel over gepraat en veel geleerd. Wat me blij maakt, is dat mijn familie nu gelukkig is. We kunnen bij elkaar terecht. We hebben natuurlijk ook onze ups en downs, maar we zijn ons er van bewust dat we veel zelf in de hand hebben, ook gelukkig zijn! Heel veel sterkte voor iedereen die hier doorheen moet. “

Petra (leeftijd onbekend), november 2004

“Sinds ik een puberende zoon heb, zit ik met mijn verleden in de knoei. Ik denk na over vroeger en de ellende die drankzucht mij heeft bezorgd. Ik ben er pas achter dat ik onder invloed van alcohol ben geboren. Dat is een vreselijk idee. Ik snap niet hoe het zover is gekomen. Je kiest toch voor kinderen OF de drank en toch niet voor allebei?
Het alcoholgebruik van mijn moeder werd erger nadat mijn vader overleed. Ze had zogenaamd een excuus om te drinken. Het werd zo erg dat er geen eten meer in huis was. Soms aten we beschimmeld brood of zelfs hondenvoer. In die tijd ben ik aan vraatzucht gaan lijden.
Ik probeer het contact met mijn moeder te verbreken, zodat ze mij niet meer geestelijk kan mishandelen. Ik hoop het allemaal  achter me te laten.”

Ans (34), januari 2005

"Ik ben helaas zo'n kind waarvan beide ouders alcoholist zijn. Ik werd opgenomen in het ziekenhuis met een te laag geboortegewicht, omdat mijn moeder zich niet kon inhouden. Mijn moeder heeft dit nooit onder stoelen of banken geschoven. Als kind werd ik  geconfronteerd met agressie, alcoholmisbruik en mishandeling tussen mijn ouders. Als puber werd me dit pas duidelijk. Ik werd opstandig en ben een tijdje uit huis geplaatst. Ik heb toen een paar jaar geen contact gehad met mijn ouders. Ik werd rustiger en later is het contact weer een beetje opgebouwd. Ik heb zelfs geprobeerd om weer even bij ze te gaan wonen, maar het mocht niet baten. Mijn ouders gaven en geven mij de schuld van alles. Mijn moeder wordt steeds zieker. Mijn vader ontkent dat hij de drank niet kan laten staan, maar dat heeft hij nog nooit geprobeerd.
Op mijn 17e ging ik samenwonen. Mijn vriend begrijpt me en luistert als ik verdrietig ben om mijn ouders. Ik probeer met mijn ouders te breken, maar kan het niet over mijn hart verkrijgen. Mijn moeder heeft mij immers nodig. Ik voel me schuldig en verantwoordelijk, terwijl dat niet hoeft. Ik schaam me ook heel erg voor ze. Mijn schoonfamilie heeft bijvoorbeeld mijn familie nog nooit ontmoet. Ik hoop dat ik op een dag met ze kan breken, dan zal er eindelijk rust komen".

Liane (20), maart 2005

“ Ook ik ben een kind van een alcoholverslaafde ouder. Inmiddels is mijn moeder overleden. Ik was 6 jaar toen ik me realiseerde dat er bij ons thuis iets niet klopte. Ik zag hoe mijn moeder met een pollepel een bord in stukken sloeg. Mijn vader is er gelukkig altijd voor ons geweest en mijn zus is zo goed als mijn moeder. Buiten het feit dat mijn moeder dronk en daar agressief van werd, slikte ze pakjes panadol en rookte veel. Vaak lag ze in een roes tussen de kapot geslagen meubels. Wat een spijt en verdriet had ze als ze nuchter was.
De nacht voordat ze stief had ik haar aan de telefoon. Ik was 14 jaar. Altijd haar oogappeltje, had eigenlijk niet geboren mogen worden gezien haar gezondheid. Toch voor mij gekozen....en ik had alleen maar zoiets van ‘mens ga slapen het is drie uur in de nacht’. Die nacht overleed ze met vermoedelijk teveel drank op. We waren, en dat is misschien raar, blij voor haar en gelukkig dat ze nu rust had gevonden. Lang heb ik gevochten met dat laatste gesprek. Woorden kun je soms niet goed maken, met de beste wil van de wereld niet.
Ondanks alles is ze een van de mooiste dingen die me is overkomen. Ik lijk op haar in de dingen die ik doe. Angst om zelf ook die fout te maken, raak ik maar niet kwijt. Ik ben nu zelf moeder. Elke dag realiseer ik me hoe fijn het is je kinderen een veilige omgeving te bieden, zonder angst, vol plezier en lach. Elke dag probeer ik er een fijne dag van te maken. En als ik in de stralende gezichten van mijn zoons kijk, dan weet ik waarvoor ik het doe.
Met dit verhaal wil ik vertellen dat elk kind ooit zijn eigen weg gaat en dat je er littekens maar ook positieve dingen aan overhoudt. En dat er niets mis is met kiezen voor een stukje rust als je het niet meer trekt. Stap op die hulpverlenende instantie af! Elk mens heeft hier recht op.
In de gezondheidszorg mag er naar mijn gevoel wel iets meer gedaan worden voor kinderen van alcoholverslaafden. Er zijn nog te veel kinderen die overhoop gemept worden omdat de handjes te los zitten, net als de dop van die fles... De kinderen hebben er niet voor gekozen. Dit is iets wat je aangedaan wordt!
Wanneer moet er ingegrepen worden en wanneer niet? Er is geen handleiding voor, maar als je te lang wacht is er weer een kind beschadigd. Het blijft een lastig probleem en we hebben er allemaal mee te maken, direct of indirect.”

Maaike (leeftijd onbekend), maart 2005

“Mijn vader drinkt sinds ik mij kan herinneren. We zijn altijd een heel normaal gezin geweest met 2 kinderen. Mijn vader ging gewoon werken. In het weekend kwamen de ruzies. Mijn moeder hield hem redelijk in de hand. Helaas is zij vier jaar geleden overleden. Mijn vader is geen prater, maar aan alles kun je merken dat hij haar ontzettend mist. Toch wordt er nooit over gesproken.
Mijn vader gaat steeds meer drinken. Ik ben vaak boos op hem geworden, maar heb mijn eigen leven en mijn eigen kinderen. Mijn broer kan er niet mee omgaan. Hij komt niet meer thuis en mijn vader begrijpt dat niet. Hij weet in zijn hart wel dat het door de drank komt.
Zijn gezondheid gaat achteruit. Hij is 70, doet niets meer, wil niets meer. Ik maak me zorgen. Hij is zo lief, maar wat kun je met hem? Hij kan niet meer afkicken. Dat geloof ik niet. Maar ik geloof ook niet dat hij alleen kan blijven wonen. Ik voel me alleen met dit probleem. Waar moet zo'n oude man heen? Hij wil liever niet te veel sociale contacten, anders komt er misschien wel iemand achter."

Eef (leeftijd onbekend), april 2005

“Wat moet ik als oma van de meiden? Elke keer weer wachten, me afvragen of ze vandaag bij me komen of misschien morgen. Is mijn dochter weer dronken? Wat moet ik doen? Zo ontzettend dronken is ze dan, dat ze niks meer weet. Ze maakt ruzie met mij omdat ik voor haar kinderen zorg. Mensen zeggen tegen me dat ik de kinderen door de kinderbescherming weg moet laten halen, maar dat vind ik heel moeilijk. Als ik zeker weet dat ze bij mij mogen blijven, dan doe ik het gelijk.”

Een oma, april 2005

“Ik weet niet anders dan dat mijn moeder in periodes drinkt. Ze kan een hele poos nuchter zijn en plotseling slaat het noodlot weer toe. Ze is een paar dagen onder zeil, wordt weer nuchter, heeft heel veel spijt en zegt het nooit weer te doen. Maar na een paar weken is het weer zover. Naar de buitenwereld lijkt ze een hele mevrouw. Wij weten wel beter. Elke keer hoop je dat ze het niet weer doet. Terwijl ik diep in mijn hart  de waarheid wel weet. Maar toch die hoop...
Hulp heeft ze gehad maar ze praat en liegt zomaar wat weg bij de hulpverleners. Wij zijn ook met haar mee geweest naar de hulpverleners en weten niet meer wat te doen. Zolang zij niet ziet dat ze verslaafd is en zich niet daadwerkelijk wil laten helpen, weten wij het ook niet. Het moeilijkste vind ik dat alleen wij het weten, dat je er met niemand over durft te praten. Zo vaak moet je liegen en mooi weer spelen tegenover de buitenwereld. Of ze zeggen tegen je: "wat heb jij een vlotte moeder". Hier heb ik de laatste tijd steeds meer moeite mee. Soms heb je zin in om het er uit te gooien, maar dan word ik ook emotioneel.
Soms wil ik het contact verbreken, maar dat kan ik nog niet over mijn hart verkrijgen. Mijn moeder komt door haar leugens en drankgebruik steeds meer in een isolement terecht. Als er geen hulp komt wil ik over enkele jaren wel eens zien hoe ze er aan toe is. Ik weet dat ze zichzelf en anderen op deze manier heel veel verdriet aan doet!"

Linda (33), mei 2005

“Mijn vader dronk vanaf zijn 15e. Hij leidt aan de buitenkant een redelijk normaal leven. Mijn broertje kwam er het eerst achter, ik weet nog dat ik hem lang niet geloofde. Wel had ik mijn vragen bij "dat vreemde gedrag" van mijn pa. Maar je wilt er niet aan en je hebt geen vergelijkingsmateriaal. Wat is normaal en wat niet?
Hij had perioden dat we er thuis weinig van merkten, maar ook perioden dat mijn moeder met al haar zorgen niet kon verhinderen dat de drank centraal stond. Zij verzorgde hem dan. De drank zelf heeft genoeg verdrietige herinneringen gegeven, maar de spanning en het op je hoede zijn en later ook de boosheid naar mijn moeder die ons met haar zorgen uit de wind probeerde te houden. Je leeft in een gezin met hele vreemde communicatie structuren. Nu is het vooral de leugenachtige manier van leven die me opbreekt. Er is zo'n wantrouwen; hij vertelt nooit wat, maar wat mijn moeder vertelt is ook gekleurd. Ik neem het haar soms kwalijk en soms heb ik met haar te doen. Dat maakt de relatie ingewikkeld. Als ik niet oppas maakt dat alle relaties ingewikkeld. Ik realiseer me pas sinds kort dat het me meer gevormd heeft dan ik dacht.
Mijn vader drinkt nog en mijn ouders zijn nog samen. Ik heb inmiddels kinderen en heb ervaren dat ook de visite van de kleinkinderen niet kan verhinderen dat mijn vader drinkt. Omdat je er nooit peil op kunt trekken wanneer dat zal gebeuren, hebben mijn man en ik er voor gekozen dat onze kinderen niet meer gaan logeren en dat wij erbij blijven als ze op visite gaan. Hard gelag voor mijn moeder, maar ik hoop mijn kinderen te besparen wat ik heb meegemaakt. Mijn man moest die knoop door hakken want ergens blijft het schuldgevoel knagen; ook al weet je goed dat er op je gevoel wordt gespeeld. Hoop moet je houden, maar het wordt me wel moeilijk gemaakt.”

Esther (34), mei 2005

“Mijn vader is sinds mijn geboorte alcoholist. Zijn beide ouders waren dat ook. Mijn vader is agressief als hij heeft gedronken. Mijn moeder kreeg er regelmatig van langs. Ik ben moeder van twee kinderen en probeer een normaal leven te leiden. Mijn zus zit afgekeurd thuis wegens psychische klachten. Mijn moeder doet het goed na 3 opnames. Mijn broer is ernstig onzeker en voelt zich nooit echt gelukkig. Ttoeval? Dat geloof ik niet. Ik geloof dat iemand onze kinderzieltjes heeft stukgemaakt. Mijn moeder stond erbij en keek ernaar. Ik hoop dat ik het anders doe.”

Dorine (35), augustus 2005

“Drank, sommige mensen gaan er verkeerd mee om. Ik merk dat het voor mij zo nu en dan nog pijn doet. Toch heb ik wel een goede jeugd gehad. Mijn vader werkte hard en was zodoende niet altijd thuis. We kregen regelmatig een telefoontje uit de kroeg of we gezellig ook wat kwamen drinken. We gingen dan wel eens naar de kroeg. Ik herinner mij talloze situaties dat hij terugkwam van zijn werk, een borrel nam en daarna nog eentje. Gênante situaties dat hij diep in de nacht laveloos thuiskwam en waggelend in de hal tegen mijn bezorgde moeder stond te schreeuwen. Ook momenten dat ik al sliep en een goede-nacht-kusje met een penetrante dranklucht van hem kreeg.
Na de scheiding zag ik mijn vader minder. Ik heb ruim een jaar geen contact met hem gehad, inmiddels weer wel. Hij is en blijft je vader en ik hou van hem. Ik wil dat het goed met hem gaat. Gelukkig eet hij goed en wordt ondersteund door zijn nieuwe vrouw. Echter hij is ook suikerpatiënt. Ik heb geprobeerd te praten met hem over zijn drankmisbruik, maar hij wil het niet inzien. Hij kan enorm toneelspelen. Hij kan boos worden of mij het gevoel geven dat ik maar onzin zeg. Vooral het liegen doet mij pijn. Hoe kan iemand zover van zichzelf afstaan? Weet hij zelf nog wel waarom hij drinkt? Hij vindt altijd wel een excuus om een borrel te nemen of naar de kroeg te gaan. Ik heb hem wel eens onterecht agressief of boos zien worden tegen andere mensen. Ik stond erbij en geneerde mij bijzonder.
Ik maak mij zorgen dat hij zich dood drinkt. Tevens heb ik bijna de hoop opgegeven dat hij ooit stopt met drinken. Toch wil ik nog een keer met hem praten. Zeggen dat ik hem ook wil zien als er niet wordt gedronken. Ik denk dat hij weer gaat ontkennen en het als onzin afdoet, jammer dan. Ik wil hem duidelijk maken wat het voor mij doet. Ik hoop dat dit een eye-opener voor hem is. Dat hij gaat minderen of stoppen. Tja… zou het echt?!”

Gerard (leeftijd onbekend), september 2005

Toen
Ik schrik wakker, mijn hart klopt snel. Geluiden van beneden. Geschreeuw. Er worden dingen kapot gegooid. Mijn zusje in de kamer ernaast begint zachtjes te huilen. Ze is bang. Ik ben ook bang. Zal ik naar haar toe gaan? Ik ben wel haar grote broer. Samen met mijn zusje zit ik op haar bed. Een arm om haar heen. Papa en mama schelden. Mama roept dat papa waardeloos is en te weinig verdient. Mama is dronken. Papa ook.
Weer valt er iets kapot. Mama gilt en roept au! Ik weet niet wat ik moet doen. Zachtjes loop ik de trap af. Aan de kapstok hangt de zware ijzeren ketting waar we de hond mee uitlaten en die pak ik. Weer valt er iets kapot en weer roept mama au! Mijn hart klopt nu heel snel. Ik doe de deur open en zie papa boven op mama zitten. Papa slaat mama op haar hoofd, mama heeft pijn. Ik sla papa hard met de hondenriem op zijn hoofd. Ik huil en schreeuw dat hij op moet houden en sla nog eens. Papa valt om. Hij heeft zijn ogen dicht. Mama heeft een bloedlip. Mama zegt dat ik het goed gedaan heb en dat papa gemeen is.
Ik voel me slecht. Papa deed wel gemeen. Maar hij staat ook altijd extra vroeg op om mijn brood klaar te maken en timmert een mooie boomhut. Papa is niet altijd gemeen. En mama zei ook allemaal gemene dingen tegen papa. Ik snap het niet goed meer.
Mama loopt naar buiten. Buiten staan allemaal mensen. De politie is er ook. Ik hoor een politieagent zeggen: “is het weer zover” Ik loop naar boven en neem mijn zusje mee naar beneden. We mogen bij de buurvrouw slapen.
“Slecht geslapen?!” vraagt de meester. Ik schrik op en zeg: “Nee hoor!” De kinderen in de klas lachen. "Vanmiddag bij jou spelen?" vraagt een vriendje. "Neah, doe maar niet." "Mijn moeder is ziek." Verzin ik snel. Ik ben 11 jaar…

Later
Ik woon op mezelf in een klein kamertje in het centrum. Een beetje vroeg, maar ik red me prima en het is zo rustig. Mijn telefoon gaat. Ik pak de telefoon en hoor mijn moeder zeggen dat ik moet komen. Ze zegt: “Die ouwe is dood” Ik schrik, maar toch ook niet. Ik spring in de auto. Onderweg denk ik aan mijn vader. Mijn vader de alcoholist. Ik wil huilen maar kan het niet. Ik wist dat deze dag zou komen. Maar nu al?
Ik sta op de drempel en kijk in zijn slaapkamer. Mijn vader zit rechtop in zijn bed. In zijn hand houdt hij een halfvolle fles bier. Zijn huid is geel en zijn lege ogen staan open en staren glazig naar de muur. Mijn grote brede vader met zijn zwarte krullen, nu een grijze magere ziekelijke man. Een hartstilstand, constateert de dokter. Ik weet wel beter. Mijn vader was pas 42 jaar. Ik ben 18 jaar…

Nu
De muziek staat hard. Een vriend stoot me aan en brabbelt wat. Een drankwalm vult mijn neusgaten. Ik kijk naar zijn ogen. Hij is dronken. Hij pakt een meisje dat langsloopt bij haar
arm en maakt met zijn lippen kusbewegingen. Het meisje trekt haar arm los en roept boos iets. Ze kijkt ons allemaal boos aan en zegt nog iets en loopt weg. De anderen lachen smakelijk, zij vinden dit stoer! Ik voel me niet op mijn gemak. Ik vind het niet gezellig en ik wil naar huis.
Een ander roept: “Biertje?!” Ik houd hem mijn halve glas Spa voor en zeg: “voor mij niet” Hij lacht en zegt: “Mietje!” Ik glimlach een keer en denk, ik weet wel beter! Ik ben 29 jaar en ik drink niet!

Thomas (29), oktober 2005

"Ik ben moeder van twee prachtige zonen en ik kan mij niet inbeelden mijn kinderen hetzelfde aan te doen als ik heb meegemaakt in mijn kinderjaren. Al ben ik er soms bang voor. Mijn moeder is alcoholist. Mijn vader ook maar met hem heb ik geen contact. Hij heeft me vaak genoeg misbruikt en er was niemand die mij geloofde.
Voor de buitenwereld wil je het zoveel mogelijk verstoppen, want je denkt dat het wel over gaat. Maar het wordt  erger en erger. Ik heb met mijn moeder gepraat, maar zij ontkent haar drankprobleem. De huisarts zegt mij het zo te laten, dat mijn moeder de eerste stap moet zetten. Maar dat doet zij niet. Ik voel mij soms zo waardeloos en ben ook al naar de psychiater geweest. Als ik daar zit vertel ik altijd maar hetzelfde, voel me even beter maar daar is mijn probleem niet mee opgelost. Ik blijf met de vraag zitten ‘wat kan ik er aan doen?’."

Liz (leeftijd onbekend), november 2005

"Erg ... maar het heeft me gemaakt wie ik ben! Ik ben daar trots op! Mijn moeder drinkt zolang ik me herinner. Mijn vader was een meedrinker. Ik heb van beide weinig steun gehad. Mijn 4 jaar jongere broer en ik waren beste maatjes. Ik heb hem mede opgevoed, want hij nam niet altijd wat van zijn ouders aan. Deze taak behoor je niet te hebben vanaf je zesde jaar. Als mijn moeder gedronken had, zonk ze weg in zelf medelijden en was ik haar schouder om uit te huilen. Maar toen ik gepest werd op school, was er niemand voor mij.
Ondanks alle ellende en dat ik veel alleen heb moeten uitvinden, ben ik erg sociaal en behulpzaam. Waar menig mens zou zeggen ‘zoek het maar uit’, wil ik behulpzaam zijn. Veel vrienden waarderen dit in mij. Maar zoals alle andere kinderen van alcoholisten heb ik ook last van mijn verleden. Perfectionistisch, onzeker en zelfs depressief. Maar aan de andere kant ben ik een vechter. Als ik aan iets begin zet ik mij daar voor 100% in.
Ik denk dat ik sommige eigenschappen niet zou hebben zonder mijn verleden. Het is erg dat ik dit mee heb gemaakt, maar zielig ben ik niet. Er zijn ergere dingen en met hulp van goede vrienden en mijn partner kom ik er wel! Via deze weg: hartelijk dank daarvoor!"

Poekfield (leeftijd onbekend), januari 2006

"Mijn vader drinkt al sinds mijn geboorte. Ik was twee toen mijn ouders gingen gescheiden, omdat mijn moeder er niet tegen kon. Mijn vader kon erg agressief reageren als hij dronken was. Ik kwam 1 keer in de 2 weken een weekend bij hem. Ik vond dit leuk. Als mijn vader me niet op kwam halen werd ik erg boos. Ik vond het gewoon dat mijn vader veel dronk. Toen ik 6 was, vond ik het niet meer normaal. Toch ging ik elke keer naar hem toe. Waarschijnlijk omdat hij meer om mij gaf dan mijn moeder ooit heeft gedaan.
Mijn vader zorgde dat ik in een pleeggezin werd geplaatst. Ik ben daardoor dankbaar voor. Ik woon daar nog steeds en heb weinig contact met mijn moeder. Ik heb wel contact met mijn vader. In het begin wou ik zijn leven veranderen en hem helpen om van de drank af te blijven. Ik weet dat dit een onmogelijk is en heb me er bij neergelegd dat ik hem niet kan veranderen. Ik heb een hechte band met mijn vader en hou veel van hem ondanks dat hij bijna altijd onder invloed van alcohol is. Gelukkig krijg ik veel hulp van mijn goede vriendin en maatschappelijk werker. Zonder die hulp had ik het niet gered om het alcoholprobleem van mijn vader te accepteren."

Denise (20), januari 2006

"Mijn ouders zijn gescheiden door de alcoholproblemen. Mijn vader wordt agressief van drank en mijn moeder doet gewoon niets meer als ze heeft gedronken. Voor de scheiding zag ik hoe mijn moeder en mijn oudere broer mishandeld werden door mijn vader. Na de scheiding kreeg ik de klappen, fysiek en verbaal.
Mijn ouders drinken nog steeds. Mijn moeder trekt niets aan van wat ik doe. En mijn vader valt mij verbaal aan zonder reden. Ik hoor vaak van vrienden dat hun ouders weer eens ‘aan het doorzagen zijn’ over een slecht rapport. Of dat hun ouders kwaad zijn omdat ze te laat zijn thuisgekomen na het uitgaan. Ik kan daar maar één ding op zeggen: Wees blij dat je ouders bezorgd om je zijn en het beste voor je willen! Beter zo dan dat ze je gewoon je gang laten gaan."

Jessica (19), januari 2006

"Eindelijk, over een half jaar ga ik op kamers! Als alles mee zit heb ik dan mijn MBO (sociaal pedagogisch werk) afgerond! Het is soms lastig om op school geconfronteerd te worden met alcholisme. We moeten dan een rollenspel doen over een alcholist en een hulpverlener. Vreselijk om zoiets te zien of te spelen. Maar niemand zal erachter komen hoe het er bij mij thuis aan toe gaat, behalve mijn twee beste vriendinnen die mij enorm steunen.
Mijn moeder  drinkt vanwege de tegenslagen in haar leven. Ze kwets me, zorgt voor spanning in huis en elke dag is er ruzie in de tent. Ze wordt agressief van alcohol, gaat vloeken maar reageert het gelukkig niet op een persoon af. Een 'gewoon gesprek' met mijn moeder voeren, dat kan ik niet want alles draait om haar. Volgens haar doe ik alles fout en ben ik degene die haar aan de drank helpt. Ik ben volwassener dan mijn leeftijdsgenoten. Ik heb mijn downs maar gelukkig kan ik er goed mee omgaan. Ik heb bijna mijn 'ik' gevonden en ben hier trots op. Over paar maanden bouw ik mijn eigen leventje op!"

Iris (19), januari 2006

“Mijn beide schoonouders drinken. In het begin schaamde mijn man zich voor hen. Als we op bezoek waren, probeerden we ons zo onopvallend mogelijk te gedragen om geen woordenwisseling uit te lokken. Hoezeer we ook ons best deden, geregeld waren er hoogoplopende ruzies waarna we het contact verbraken. Door druk van de familie zijn we steeds weer teruggekeerd. Hoe dronken zijn ouders ook waren, wij waren immers de koppigaards en zij de arme schapen. De schone schijn ophouden is een van de belangrijkste daden in de familie, de buitenwereld mag absoluut niets te weten komen.
Dit weekend was het weer raak. Op bezoek bij grootvader waren mijn schoonouders in hun alom bekende staat. Mijn twee zoontjes (4 jaar en 8 maanden) waren er ook. Omdat de jongste met een lepeltje aan het slaan was, ontvlamde mijn schoonvader. Zijn tirade duurde maar voort en onderweg naar buiten stond ik in de weg waardoor ik een harde klap tegen mijn slaap incasseerde. Ik duwde hem weg waarop hij mijn ringvinger vastgreep en omdraaide. Gevolg: fractuur in mijn vinger. Wij vinden geweld het laatste en hebben daarom aangifte gedaan. Tenslotte ben ik enkele weken op de sukkel, probeer een kind maar eens een luier aan te doen met één hand. Natuurlijk zijn wij in de familie weer de slechte. Dit weegt zwaar op me en soms voel ik me er aan onderdoor gaan. We hebben nu besloten om elk contact definitief te verbreken. Hopelijk komt aan deze nachtmerrie een eind.”

Anne (33), januari 2006

"Mijn ouders gebruikten harddrugs toen ze ontdekten dat mijn moeder zwanger was van mij. Ze bleven gebruiken, maar na mijn geboorte is mijn moeder bij mijn vader weggegaan en naar een afkickcentrum gegaan. Ik woonde een tijdje bij mijn opa en oma en ben daarna naar mijn moeder gegaan. Toen ze clean was, kreeg ze een huisje vlakbij familie. Ik weet niet precies wanneer mijn moeder problematisch is gaan drinken.
Ik was een jaar of tien. Ik deed de boodschappen (met bovenaan het lijstje altijd 7 bier), kookte en maakte het huis schoon. Ik schaamde me voor ons smerige huis. Ik mocht en wilde geen vriendinnetjes mee naar huis nemen. In het weekend deed ik de boodschappen voor twee dagen. Dat betekende dat ik het over twee rondes moest verspreiden. Die tassen waren zwaar maar ik had een speciale draagtechniek en dan ging het wel. Op zondag was het bier vaak alweer op en moest ik nieuwe halen bij de snackbar. We hadden het niet breed thuis, maar geld voor bier was er altijd.
Ik kan me niet herinneren dat ik bij mijn moeder op schoot zat of dat ik naast haar mocht zitten. Ze had veel kritiek op mij, nooit was het goed genoeg. Ik dacht dat ik de schuld was van haar ongeluk. Ik fantaseerde weleens dat ik een ongeluk zou krijgen zodat ze voor me zou zorgen. Ik zou voelen dat ze van me hield en me niet kwijt wilde. Ik voelde me nooit veilig en geborgen. De liefde van mijn moeder voelde als een voorwaardelijke liefde en dat doet pijn.
Dat ze er niet voor mij en mijn broertje was, vind ik het ergste van alles. Ik heb nooit na school met vriendjes gespeeld en later begonnen ze me ook te pesten met mijn moeder. Ik vond dat vreselijk, want hoe dan ook ik had veel respect voor mijn moeder. Ik vond het vreselijk om haar dronken te zien en toen ik 16 was trok ik het niet meer om voor haar te zorgen.
Het gaat nu goed met mij, ondanks dat ik soms tegen dingen aanloop en besef dat deze dingen liggen in mijn verleden. Ik werk aan deze dingen. Ik kon mensen niet vertrouwen, ik kon niet intiem zijn en ik hield mensen op een afstand. Gelukkig kan ik dat veranderen. Ik vind het heerlijk om mijn leven te leven. Jarenlang ben ik geleefd, nu maak ik mijn leven en niemand anders. Ook met mijn moeder gaat het goed. Ze werkt, straalt en heeft aandacht voor mij. Ze is trots op mij."

Manon (23), februari 2006

"Mijn vader heeft een drankprobleem en dat is ook mijn probleem geworden. Mijn vader heeft veel meegemaakt. Hij heeft veel vrienden verloren en mijn zus heeft een ongeluk gehad waardoor ze haar been is verloren. Maar dat vind ik geen excuus om veel te drinken.
Mijn vader praat niet en drinkt stiekem. Mijn moeder wist het niet. Ze zei dat hij zo was door de pillen die hij slikte. Maar dat was het niet. Het was de drank. Dat ziet ze nu ook.
Ik moet steeds weer bij mijn ouders langs om de problemen op de lossen. Ik heb zelf twee kinderen en ik trek het niet veel langer. Ik wacht geen jaren meer, want hij liegt toch. Dit wens je niemand, maar hij kan wat mij betreft de pot op. Hopelijk komt aan deze nachtmerrie snel een eind."

Rick (leeftijd onbekend), februari 2006

“Mijn moeder is al alcoholist vanaf dat ze mijn halfbroer en zus kreeg en die zijn ruim 15 jaar ouder dan ik. Haar man kleineerde en negeerde haar. Hij zei dat ze niks waard was. Toen begon ze te drinken. Ze is uiteindelijk gaan scheiden en heeft geprobeerd af te kicken. In die tijd kwam ze mijn vader tegen, een vrij labiele man die de oorlog heeft meegemaakt. Mijn vader had een liefdeloze jeugd en hij was niet sterk genoeg om mijn moeder te steunen bij het afkicken.
Toen mijn moeder zwanger was van mijn zus en later van mij schijnt ze gewoon te hebben doorgerookt en gedronken. Toen ik klein was, was mijn moeder altijd chagrijnig en ze had vaak hoofdpijn. Ik wist niet dat ze dronk, want ze deed het stiekem. Ik wist niet waarom het thuis een chaos was. Ik zag wel dat het bij vriendinnetjes anders was en begreep niet waarom.
Mijn hele jeugd heb ik op mijn tenen gelopen. Er was nooit geld en interesse voor school.
Ook kreeg ik nooit zomaar een knuffel. Ik huilde veel. Ik voelde me eenzaam. Gelukkig had ik mijn zus die een jaar ouder is. In mijn pubertijd drong het door dat mijn moeder alcoholist was. Mijn zus en ik zijn meerdere malen weggelopen van huis en mijn zus kreeg een andere voogd, mijn moeder was uit het ouderlijk gezag gezet. Ik kwam weer thuis wonen en kwam alleen mijn kamer uit om te eten en naar school te gaan. Toen werd het voor mijn gevoel steeds erger met haar.
Nu ik uit huis ben is het nog steeds moeilijk. Ik heb heel vaak met haar geprobeerd te praten maar ze ontkent alles en doet het af met: ach je moet geen oude koeien uit de sloot halen. Ze heeft goede perioden waarin ze nauwelijks drinkt en dan heb ik wel contact met haar. Maar als ze weer naar de fles grijpt, houdt het op. Toch hou ik van mijn moeder. Ik geloof dat ze nooit iemand kwaad heeft willen doen. Helaas heeft ze dat wel gedaan.”

Lidia (leeftijd onbekend), februari 2006

"Ik heb mijn verhaal over mijn jeugd met een vader die alcoholist was 2 jaar geleden in een gedicht verwerkt. Onlangs las ik het weer. Het is zoals ik het beleefd heb en ook zoals ik verder heb moeten gaan."

MUUR

Een muur…
Een kilometerslange muur
Had ik om me heen

Een muur...
Zodat ik je dagelijks terugkerende verschrikkelijke woorden niet voelde

Een muur...
Zodat ik de pakken slaag, klappen met de schoen & stoel,
Het kelen niet voelde

Een muur...
Zodat ik de constante dreiging niet voelde

Een muur...
Mijn enige overlevingskans

Een muur...
Langzaam maar zeker afgebrokkeld
Gevoel kwam terug

Gevoel...
Soms voelde ik pijn,
Dan weer verdriet,
Dan weer geluk,
Echte tranen en schaterlachen,
Dat kende ik niet

Hokjes...
Alles veilig opgeborgen,
Weggestopt in een zwart gat

Stuk voor stuk...
Gaan de hokjes nu open
Herinneringen,
Vergeten ellende

Vergeven?
Dat had ik al gedaan toch?

Vergeten?
Dat zal ik nooit...

Een nieuw plekje geven...
Dat is mijn doel

Geluk
Zal dan weer op mijn pad komen

Gevoelens
Zullen dan weer echt zijn

Sterk
Heel sterk
Zal ik dan weer zijn

Cecile (leeftijd onbekend), april 2006

"Ik was 11 jaar toen mijn ouder zijn gescheiden. Mijn moeder had een ander en wij gingen bij haar en haar vriend wonen. Haar vriend hield van een wijntje. Toen hij mijn moeder begon te mishandelen ging ze meer drinken. Gelukkig ging ze na 7 jaar mishandeling bij hem weg. Maar ze ging wel steeds meer drinken. Na een paar wijntjes werd ze emotioneel en belde iedereen op om te vertellen hoe zielig ze was. Als er niemand te bellen was, kwam ze bij mij klagen en huilen. Ze heeft een jaar depressief thuis gezeten. Ik spijbelde veel want ze durfde niks alleen te doen. Moest ze naar haar psycholoog, dan ging in met haar mee en zat buiten een uur te wachten. Ze kreeg antidepressiva, maar dronk gewoon door.
Na een tijd ontmoette ze een nieuwe man. Ze leek gelukkig en minder te drinken. Na een jaar gingen ze samenwonen aan de andere kant van het land. Ik verliet het huis daarom, maar mijn zusje moest mee want die was nog maar 15 jaar. Ik hoorde de verhalen van mijn zusje. En als ik mijn moeder aan de telefoon had wist ik gelijk wanneer het weer zover was. Dan hield ik het kort, omdat ze dan altijd over iets moest zeuren. Mijn zusje lijdt er erg onder.
Nu woon ik een gedeelte van de week weer thuis en heb afgelopen week gezien hoe erg ze er aan toe is. Midden in de nacht vond ik haar onder aan de trap. Het was heel eng. Ik probeerde haar naar bed te krijgen maar ze kon niet meer lopen en praten. Het leek of ze een ziekte had. Dit is natuurlijk ook zo. Alcoholisme is een erge ziekte.
Mijn broer en ik willen er voor zorgen dat ons zusje zo snel mogelijk het huis verlaat. De moeilijkste klus stellen we nog even uit: onze moeder duidelijk maken dat ze een drankprobleem heeft. Ik ben zo bang dat het haar dood nog eens wordt."

Anke (22), maart 2006

"Mijn vader dronk als een tempelier, vanaf mijn geboorte tot aan mijn 16e. Gevangenis in en uit, opgenomen geweest in klinieken enz. Tot hij ziek werd en niet meer kon drinken want dat kostte te veel energie. Hij heeft lezingen gegeven in klinieken over hoe hij er vanaf kwam.
Ik ben op een gegeven moment met mezelf in de knoop gekomen. Ik was moeder, had een lieve man en alles wat mijn hartje begeerde. Maar een gevoel van uiting kon ik niet geven. Ik raakte op mijn 25ste zwaar aan de drank en deed dingen die het daglicht niet kunnen verdragen. Ik meldde mij aan bij een afkickkliniek. Ik zat er 10 dagen en ben er toen vrijwillig uitgegaan omdat ik mijn gezin miste. Ik had er inmiddels een nieuw probleem bij, ze hadden me medicijnen gegeven en daar raakte ik verslaafd aan. Ik heb de tabletten door de wc gespoeld. De therapeut was laaiend en zei dat ik die nodig had maar ik hield voet bij stuk. Ik ben 3,5 jaar van de drank af en trots op mezelf en mijn gezin. Ik dank mijn familie uit de grond van mijn hart voor hun vertrouwen in mij. Ik wil mensen vertellen dat als ze perse willen en je houdt genoeg van jezelf en je familie, dat het de moeite waard is om te stoppen met dat gif. Problemen oplossen en vrolijk zijn kan ook nuchter.
Mijn vader leeft niet meer. Dat doet veel verdriet, want de laatste jaren hadden ik en mijn zus en moeder weer een nuchtere vader waar we weer op konden vertrouwen. Ik ben nog heel trots op hem, want ik weet hoe moeilijk het is. Ik hou van hem."

Tineke (31), april 2006

"Zolang als ik me herinner drinkt mijn vader. Hij gaf mijn moeder de schuld, zei dat hij dronk omdat hij niet gelukkig was bij haar. Hij beloofde in therapie en bijeenkomsten voor alcoholisten te gaan. Hij heeft 6 gesprekken gehad en dat was het.
Ik wil mijn moeder en broertje niet achterlaten en kan eigenlijk nog niet zelfstandig gaan wonen. Maar thuis houd ik het niet meer uit. Elke keer als ik hem zie drinken knapt er iets bij mij. Als hij dronken is wordt hij snel boos en gaat irritant doen. Ik schaam me tegenover mijn vrienden. Ik denk niet dat mijn vader ooit verandert tenzij je mensen verplicht kan laten opnemen voor verslavingen. Maar dat zie ik somber in. Het meeste pijn doet dat het hem niets kan schelen.
Ik weet precies wat iedereen door maakt en wens iedereen heel veel sterkte."

Wendy (18), mei 2006

“Ik herken de schaamte. Ik durfde sporadisch vrienden mee naar huis te nemen. Mijn moeder zat de hele dag op de bank te roken, drinken en TV te kijken. Wanneer ik uit school kwam moest ik met een zelf gemaakt gereedschap (een oude hengel) via de brievenbus de knip van de deur halen. Vervolgens was het een vast patroon: boodschappen doen, koffie zetten en naar boven brengen, eten koken en naar boven brengen, zelf eten, huiswerk maken, afwassen en naar bed.
Mannen speelden een belangrijke rol in haar leven. Misbruikende, mishandelende en vaak verslaafde mannen kwamen over de vloer. Altijd liep het stuk en ruimde ik de brokken op: mee naar de huisarts voor de verwondingen, mee naar de politie voor aangifte van mishandeling etc.. Een van haar vriendjes had een dochter. Een lieve, mooie en zachtaardige meid die hetzelfde deed voor haar vader als ik voor mijn moeder; zorgen voor een leefbaar leven. We konden praten over wat er gebeurde en er was wederzijds begrip, een verademing! We vonden steun bij elkaar. Onze ouders gingen echter uit elkaar en we zagen elkaar een aantal jaar niet. Tot we elkaar op MSN tegenkwamen. Een week later kwam ze langs en is niet meer weggegaan. We hebben samen een huis gekocht en het contact met onze ouders verbroken. Voor het eerst zijn we gelukkig. Geen problemen maar doen en laten wat we willen en gelukkig zijn. Het kan! Alleen blijft dat knagende schuldgevoel tijdens feestdagen en vakanties. Hoe zal ze kerst vieren? Is er iemand die voor haar zorgt? Als ik straks kinderen krijg, ontzeg ik ze dan geen oma? Kan ik iets voor haar doen zonder meegetrokken te worden in die bodemloze put?"

Wim (30), juni 2006

“Eergisteren barste de bom. Ik was bij mijn moeder op visite en in gesprek met een vriendin van haar. Nadat mijn moeder een aantal rum-cola’s op had, kon ik mijn gesprek niet meer afmaken. Mijn moeder beheerste als een soort sekteleider het hele scenario. Ik confronteer haar daarmee en zeg dat ik in gesprek ben en dit niet prettig vind. Ze wordt heel kwaad en zegt dat ik mijn ‘bek’ moet houden. Ze verzoekt me weg te gaan. Ik zeg daarom de visite gedag en zeg dat het me spijt (waarom verontschuldigen kinderen zich voor ouders?). Ik zeg dat ik de weg naar de voordeur zelf wel vind. Mijn moeder zegt nee, we doen het officieel, ik laat je uit, waarop ik antwoord dat ze van me af moet blijven. In de hal duwt ze me, ik hef mijn arm op (dreig haar) en houd haar tegen. Ze duwt me nog eens, bonst terug tegen de muur en valt op haar achterhoofd op de plavuizen. Daar blijft ze liggen met een wit gezicht. Ik schiet in de stress. Is ze dood, bewusteloos of speelt ze een spelletje? De visite komt kijken, ik sta aan mijn moeder te trekken en roep haar, maar ze reageert niet. Toen ze bij kwam, wilde ze niet naar de dokter. Ik heb haar gelijk gebeld toen ik thuis was (het was mijn schuld). Gelukkig was ze hersteld voor zover ik kon horen. Ze had een enorme bult op haar hoofd. Ik ben de moeder en zij het kind, al vanaf mijn middelbare schooltijd.
Gelukkig is ze er nog. Ik heb liever dat ze me verdriet doet, dan dat ze er niet meer zou zijn. Maar voor hoelang nog? Wanneer moet je ingrijpen? Wat is het eindstation?’

Pam (38), augustus 06

“Mijn schoonouders hebben allebei een drankprobleem. Mijn vriend en zijn zusje hebben hier erg onder geleden. En nog steeds. Ze hebben thuis geen begeleiding, steun of maar een vleugje liefde gekend. Ze stonden vroeg op eigen benen, gingen ALLEEN naar voorlichtingsavonden voor de middelbare school, kregen bij thuiskomst alleen maar gezeur, gelieg en gemopper over zich heen.
De verwerking begint nu pas. Mijn vriend kan alcohol alleen samen zien met ruzie, geweld en agressie. Hij drinkt zelf geen druppel, is bang om net als zijn familie te worden. Ik snap de angst. Hij komt op feestjes, iedereen drinkt, ik probeer mezelf in te houden om hem niet de stuipen op het lijf te jagen en hij begint in een tweestrijd te raken. Hij wil niet als de 'nuchtere sul' tussen al die aangeschoten mensen zitten, maar aan de andere kant is hij bang voor alcohol geworden.
Ondertussen proberen zijn ouders ons leven kappot te maken. Niet dat ze er ook maar een haar tussen krijgen. Ik heb die deur lang geleden al dicht gegooid. Ik zal ze vriendelijk een kop koffie geven ALS ze langskomen, maar daar is alles mee gezegd. Ik vraag me af hoelang het duurt voor mijn vriend in ziet dat deze twee mensen zijn leven verpesten. En hoe lang het duurt voordat hij de deur dicht kan gooien.
Van alcoholproblemen afkomen is erg zwaar. Dat geloof ik echt. Maar hoeveel zwaarder is het om iemand over de angst voor alcohol heen te helpen?"

Renske (21), oktober 06

“Morgen ga ik naar het crematorium om te beslissen wat wij met de as van onze vader willen doen. Overleden aan de gevolgen van levercirrose. Moet ik nog meer vertellen? Wij wisten van zijn leverfalen en hadden het idee dat het wel "goed zou komen". Niet dus. Buikpijn, bloedbraken en vervolgens in coma wegens ammoniakvergiftiging. Allemaal dingen die wij aan hadden moeten zien komen. Hebben we onze kop in het zand gestoken of was het misschien zelfverdediging? Wij weten het niet. Wij weten wel dat wij iemand hebben verloren waarvan ‘houden van’ soms erg moeilijk was. Toch deden we dat wel. Ieder op zijn eigen manier.”

Eric, november 06

“Mijn moeder drinkt al vanaf mijn zesde. Die tijd moest ik elke dag twee flessen sherry voor haar halen. Mijn moeder ontkent nog steeds dat ze alcoholist is. Vroeger dronk ze elke dag van 's morgens tot ’s avonds. Nu drinkt ze alleen 's avonds. Mijn hele leven is er door verwoest. Ik heb er dagelijks problemen mee, vooral als ik haar weer bezopen zie komt mijn hele jeugd weer naar boven. Ik heb vorige week besloten het contact met mijn moeder te verbreken Het is moeilijk, maar ik wil verder met mijn eigen leven. Ik wil me niet constant beroerd en opgefokt voelen.”

Kim (28), september 06

“Een paar jaar terug schreef ik in een brief aan mijn ouders dat ik ze een tijd niet meer wilde zien. Ik heb geschreven wat me dwars zit en getekend met ‘je (voormalige) dochter’. Niks meer van gehoord. Mijn ouders zijn beide alcoholist. Mijn vader zegt nooit wat. In moeilijke situaties, waarin ik kwetsbaar was, voelde hij zich persoonlijk aangevallen en werd agressief. Mijn moeder kwetst me in elke zin. Als ik er wat van zeg, doet ze zielig.
Na vier jaar belde mijn broer dat het slecht met mijn moeder ging. Ik kreeg weer medelijden en was in tranen. Ik besloot te gaan, want als ze stervende was wilde ik afscheid nemen. Ik trof haar eerst alleen en ik moest huilen toen ik haar zag. Zij begreep niet waarom ik was weggebleven. Ze waren toch altijd zo goed voor me geweest? Ik gaf aan dat ik vreselijk in de steek gelaten voelde. Daarna begonnen de spelletjes opnieuw: ik gaf aan dat mijn vader altijd zo boos was, maar volgens mijn moeder was mijn vader nooit boos. Hij was een goede man en trots op mij. Mijn vader heb ik gezegd dat ik genoeg had van zijn agressieve gedrag. Dat ik dat nergens aan verdiende. Hij zei dat hij niet wist waar ik het over had. Het waren maar gevoelens en ik had alles gedroomd. Ik verwijt mijzelf dat ik het woord alcoholisten naar hun toe nog steeds niet in de mond durf te nemen. Wel schriftelijk gedaan. Bang om onderuit te worden gehaald. Mijn broer werkt nog steeds op mijn schuldgevoel. De ontmoeting heeft me depressief gemaakt, waardoor ik nu medicijnen slik en naar de psychiater ga. Lieve kinderen van alcoholisten, waarom zorgen we niet beter voor onszelf en komen we niet beter voor onze belangen op?!”

Christien (42), december 06

"Mijn beide ouders zijn alcoholverslaafd. Ik ben geschrokken van deze site, maar ben ook op opgelucht. Ja, ik heb last van een hoop van de  'symptomen’ van het 'kind zijn van'. Ik heb geen vertrouwens in anderen en al helemaal niet in mezelf, ik lieg soms over dingen, ben redelijk zwart/wit en impulsief en heb moeite dingen af te maken.
Ik heb momenteel een grote crisis met mijn vrouw om een SMS-contact met een ex-collega (vrouw) waarvan ik had beloofd er mee te stoppen. Ik heb mijn vrouw hier veel pijn meegedaan en haar teleurgesteld. Het had helemaal niets met vreemdgaan te maken, maar met het feit dat er nog iemand was die me leuk vindt. Iemand die niet vindt dat ik een mislukkeling ben, zoals mijn ouders dat mijn hele leven hebben gedaan. Ik heb geen gevoelens meer voor mijn ouder. Ik zou geen traan laten als ze zouden overlijden. Daar ben ik zelf heel erg van geschrokken. Gelukkig had ik lieve schoonouders die ik beschouwde als mijn ouders. Ze geloofden in mij tot mijn schoonvader 1,5 jaar geleden overleed. Vanaf dat moment stortte mijn wereld in. Mijn maatje en grote steun was er niet meer. Het doet nog steeds veel pijn.
Het is geen excuus voor mijn gedrag met het bovengenoemde SMS-en, maar na de dood van mijn schoonvader zat ik in een diep zwart gat. Het SMS-en gaf me een goed gevoel.
Zo kan het niet verder. Ik vind het moeilik om over mijn gevoel te praten en heb besloten het op papier te zetten als een soort dagboek. Wellicht ga ik ook met een psycholoog praten. Ik heb twee prachtige kinderen en een lieve partner. Ik wil mijn gezin en mijn partner niet kwijt. Zij zijn alles wat ik heb. Ik houd zielsveel van ze."

Floris (41), december 06

“Toen ik klein was en uit school kwam, was moeder vaak teut en deed raar. Toen mijn cavia dood was, kreeg ik op mijn zevende mijn eerste borrel. Van mijn achtste tot twaalfde zat ik op een internaat en mijn zus in een pleeggezin. Vader was voogd over ons. Behalve de drank speelde allerhande spanningen een rol. Ik vermoed dat mijn moeder ons nooit had willen hebben, een van de grote oorzaken van haar gedrink. Toen ik 16 was ging ze om met een man die hem ook goed raakte. Ook toen waren de spanningen en ruzies niet van de lucht.
Ik ben woedend op mijn familie en de maatschappij. De houding is ‘aju paraplu, mijn pakkie aan is het niet’. Ik heb zelf ook problemen met drank gehad en zeven jaar psychiatrische behandeling achter de rug.
Een sprong naar eind jaren ‘90; ik ben achter in de 30. Moeders tweede man is overleden. Soms kom ik nog eens op bezoek. Moeder gaat het eten klaar maken en staat lang in de keuken. Ze komt zitten met een (ostentatief) spaatje. Ze was ooit bij de AA. Ik heb nooit wat door gehad. Bovendien dronk ik zelf een borrel. Moeder lag vier dagen dood in huis. Waarschijnlijke doodsoorzaak was overmatig drankgebruik in combi met medicatie tegen artritis.”

Frans, mei 07

“Ik heb van mijn twaalfde tot achttiende een alcoholverslaafde moeder gehad. Ik heb er bijna nooit met iemand over gepraat. Wij dachten vroeger dat ze 'slaapdronken' was, want ze sliep ’s middags altijd. Ik ben op mijn 18de wel naar een vertrouwenspersoon op school geweest. Ze zei dat mijn moeder alcoholverslaafd was. Ik werd heel boos dat ze dat durfde te zeggen en er werd niks aan gedaan.
Het is raar wanneer je weet dat je moeder een probleem heeft, maar dat je het toch naar jezelf en de buitenwereld toe ontkent. Zo gooide ik flessen wijn leeg en zij viel vaak van haar fiets, rook op een bepaalde manier en was altijd 'slaapdronken'. Ik moest soms koken, de was doen en schoonmaken. Ik begon aan te dringen dat ze niet meer zo mocht doen, ook niet tegenover mijn zusje. Daaruit ontstonden gigantische ruzies met gescheld en geschreeuw. De volgende morgen kon ze het zich niet meer herinneren. Dat was enorm frustrerend. Het leek wel of ik twee verschillende moeders had.
Omdat ik er nooit over heb gepraat of hulp heb gezocht, merk ik dat ik nu last heb van rare patronen die ik in die periode heb aangeleerd. Ik heb besloten om er wat aan te doen en dingen op een rij te zetten. Ik vond het 'dubbele gevoel' dat op de site staat heel herkenbaar. Ik ben heel boos op mijn ouders (ook op mijn vader omdat hij er nooit iets aan deed) en toch houd ik heel van ze. Mijn advies is om er met iemand over te praten of dat wat je voelt op te schrijven. Als ik dat destijds had gedaan, had het denk ik veel gescheeld.”

Hannah (28), juni 07

“Mijn ouders zijn allebei verslaafd. We lijken een perfect gezinnetje. Voor de buitenwereld voeren we een prima toneelstukje op. Iedereen is blij en gelukkig. Maar ondertussen! Mijn ouders drinken al sinds ik me kan herinneren. Ze beweren dat ze gezelligheidsdrinkers zijn, maar dat maak je mij niet wijs met 2 flessen per dag. Eerst geloofde ik het wel, maar naar mate ik ouder werd kwamen er heftigere ruzies, begon ik het in te zien. Ik zag dat het bij anderen anders was. Toen kwam de klap. Een klap waar ik  nog niet overheen ben.
Ik heb heel mijn leven voor mijn ouders gezorgd. Als ze dronken waren loste ik de ruzies op, ik nam het voor ze op wanneer ze dat zelf niet meer konden etc. Nu ben ik bijna volwassen maar zit aan ze gebonden als een kind van 10. Ergens zit een verlangen om op mezelf te wonen en een eigen leven op te bouwen. Maar aan de andere kant moet ik ze in de gaten houden. Nooit geweten dat ik zo in een dip zou raken. Momenteel loop ik bij een psycholoog. Het lijkt of elke week dat ik er kom er meer bij komt. De eerste keer kwam ik met een lach binnen, de 2e keer werd die lach al minder. Maar nu ben ik op het punt gekomen dat ik iets met haar tips ga doen!"

Suus (20), juli 07

"Afgelopen week heb ik mijn moeder begraven. Zij was alcoholverslaafd. Ik heb jaren geprobeerd haar te helpen, door naar haar te luisteren en haar proberen oplossingen te bieden.
Mijn moeder zei de laatste tijd wel eens “wat doe je afstandelijk”. Dat deed ik ook. Waarschijnlijk was ik onze band aan het afbouwen. Het deed me veel verdriet. Elke keer als ze had gebeld was ik down en overstuur. Het werd steeds erger. Ik was aan een nieuwe baan begonnen met een studie ernaast. Het kostte veel energie en daarbij kwam de negatieve energie van mijn moeder. Ik vertelde haar dat ik ook veel verdriet had, dat ik wilde dat ze zich liet helpen en dat het zo niet verder kon. Ze zei dat ik zo niet moest praten. Voor het eerst liet ik haar merken dat ik ook verdriet had. Ik moest huilen. Ik zei “mam zo kan ik niet meer met u omgaan”. Uiteindelijk heb ik geen contact meer gezocht en zij ook niet.
Drie weken later staat mijn tante op het antwoordapparaat. Ze zei “wil je me zo snel mogelijk bellen als je dit hoort. Je moeder ligt op de intensive care en het gaat niet goed met haar”. Ik dacht “zie je wel, ik had haar niet in de steek moeten laten”. Ik was erg overstuur. In het ziekenhuis bleek dat ze was overleden. Ik heb nooit meer wat tegen haar kunnen zeggen. Dat doet me heel veel verdriet. Daarom heb ik een brief geschreven en bij haar in de kist gelegd. Uiteindelijk is ze aan de gevolgen van haar drankprobleem overleden. Ik hoop dat mijn moeder rust heeft gevonden. Ook al had ik liever dat ze gewoon beter was geworden."

Boukje (25), juli 2007

"Ook mijn ouders zijn verslaafd aan alcohol. Het begon bij mijn moeder die aan depressies leed en ons aan ons lot overliet, terwijl mijn vader hard aan het werk was. Mijn broer en ik dachten dat we haar konden helpen. Eigenlijk begrepen we er niks van, we snapten niet dat ze niet naar ons luisterde. Er waren ook periodes dat het heel goed ging, maar je kon er op wachten dat het weer fout ging. Heel frustrerend was dat.
Toen ik 13 jaar  was scheidde mijn ouders, omdat mijn vader iemand anders had. Er kwam orde en rust. Mijn moeder kreeg ook een nieuwe vriend, maar dat was niks dan ellende. Mijn moeder heeft zelfs 2 dagen op straat geleefd zonder dat we dat wisten. Later kreeg ze een nieuwe relatie en leefde helemaal op. Tien jaar ging het goed, met 1 of 2 keer een terugval. Een jaar geleden kreeg ze slokdarmkanker en heeft ze de hele malaise doorgelopen. Ze kreeg een 2e kans, maar haar vriend werd depressie en trok haar daarin mee. Ze is nu weer terug bij af. Ik had daar veel moeite mee (oud zeer) maar nu ben ik op het punt dat ik denk "ik kan jou niet helpen, ik moet mezelf helpen en mijn leven weer op orde brengen". Ik begon zelf namelijk ook langzaam een drinker te worden.
Het drinken van mijn vader werd pas duidelijk toen hij vervroegd met pensioen ging. Hij zit nu elke dag in de kroeg en begint om 11 uur te drinken. Hij doet niemand kwaad en is heel lief en zorgzaam, dus dat kan ik nog accepteren. Ik maak me steeds minder zorgen om hem, omdat ik weet dat hij niet te helpen is en hij tevreden is met wat hij doet (potje biljarten en met zijn kroegmaatjes kletsen). Maar mijn moeder vraagt steeds om aandacht en hulp. Ik speelde de moeder, maar dat doe ik niet meer. Langzaam laat ik het los en laat ik het over aan de hulpverlening. Ik heb zelf een dochter en wil haar absoluut niet aandoen wat mijn moeder mij heeft aangedaan. Ik laat de drank voortaan staan, sport veel en geniet van mijn dochter. Door mijn ouders heb ik het licht gezien en daarvoor dank ik ze! Ik ben op de goede weg!"

Frits (leeftijd onbekend), september 2007

Wilt  u uw verhaal vertellen op Drankjewel.nl?
Mail deze dan naar verhalen@drankjewel.nl.
De namen van de schrijvers van de verhalen worden
aangepast om privacy redenen. Dank aan alle schrijvers!

.